ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ…
Η ιστορία της Σοφίας είναι μία από τις πολλές που κατά καιρούς έχουμε ακούσει. Στόχος της μεταφοράς της εδώ, δεν είναι τόσο η γνωστοποίηση της, όσο η ευαισθητοποίηση μας σε τέτοιου είδους θέματα. Η κα Σοφία και η οικογένεια της ζουν ευτυχισμένοι σήμερα στην Ελλάδα σε αντίθεση με χιλιάδες άλλους μετανάστες.
Αλήθεια πόσοι από αυτούς είναι ευχαριστημένοι με την επιλογή της μετανάστευσης και από τον τρόπο ζωής τους και πόσοι από αυτούς είναι καθημερινά θύματα εκμετάλλευσης και ρατσισμού;
Τις απαντήσεις τις αφήνω σε σας…
Ήταν μεσημέρι, είχαμε μόλις σχολάσει και είχαμε πάει σε συγγενικό μας σπίτι για φαγητό. Εκεί βρισκόταν και η κα Σοφία, που έχει αναλάβει την καθαριότητα του σπιτιού εδώ και 14 χρόνια, πάντα ευγενική και χαμογελαστή, και με ένα καλό λόγο να σε υποδεχτεί. Κάθισε και εκείνη στο τραπέζι μαζί μας και η συζήτηση μας οδήγησε στην αφήγηση της δικής της ιστορίας.
Η κα Σοφία γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα χωριό της Αλβανίας με πολλές στερήσεις. Θυμάται ακόμα τα κουπόνια που τους έδινε το κράτος προκειμένου να προμηθευτούν τα 2 κιλά κρέας και το 1 λίτρο ελαιόλαδο που αναλογούσε στην 7μελή οικογένεια τους για ένα ολόκληρο μήνα. Μπορούσαν όμως να αγοράσουν όσο ψωμί θέλανε. Έτσι το μεσημεριανό τους συμπεριλάμβανε μία πολύ μικρή ποσότητα φαγητού και πάρα πολύ ψωμί, ενώ το βραδινό τους μόνο ψωμί με ελάχιστο ελαιόλαδο και από πάνω αλάτι. Τρώγαμε πολύ ψωμί! Κάθε μέρα αγοράζαμε 4 κιλά ψωμί για να χορτάσουμε…
Τα χρόνια πέρασαν και η κα Σοφία παντρεύτηκε τον κο Κώστα. Οι καιροί ήταν δύσκολοι στην Αλβανία και έτσι αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα. Ήταν Οκτώβριος του 92 όταν έφυγε πρώτος ο κος Κώστας με κάτι φίλους του για μια καλύτερη ζωή! Περπατούσαν 10 μέρες… Έφτασαν στην Καρδίτσα και μετά από λίγο καιρό ήρθαν στο Ηράκλειο. Δεν είχαν γνωστούς, δεν ήξεραν την γλώσσα, δεν είχαν πού να μείνουν. Τις πρώτες μέρες έμεναν σε οικοδομές. Το κρύο όμως ήταν τσουχτερό και έτσι αρρώστησαν όλοι τους. Τότε ο κος Κώστας πήγε σε ένα φαρμακείο και με τα ελάχιστα ελληνικά που είχε μάθει στο μεσοδιάστημα, ζήτησε φάρμακα για ‘κείνον και τους συμπατριώτες του. Για καλή τους τύχη, ο φαρμακοποιός ήταν οικονομικός μετανάστης της Γερμανίας και έτσι τους έδωσε δωρεάν τα φάρμακα, τους βοήθησε να βρουν σπίτι σε μια φτωχογειτονιά του Ηρακλείου και το πρώτο καιρό τους μαγείρευε η γυναίκα του, η κα Μαρία. Έτσι ο κος Νίκος και η κα Μαρία τους βοήθησαν να ορθοποδήσουν σε μια εποχή που υπήρχαν ελάχιστοι μετανάστες από την Αλβανία στο Ηράκλειο.
Ο κος Κώστας άρχισε να δουλεύει σιγά σιγά στο μεροκάματο και έτσι τον Αύγουστο του 93 η κα Σοφία με τον 6χρονο γιο της ήρθε στην Ελλάδα…
Ήταν δύσκολα χρόνια τότε. Το σπίτι που έμεναν ήταν ένα πολύ παλιό ισόγειο που ήθελε κάθε χρόνο συντήρηση. Δεν είχε θέρμανση, ούτε και κουζίνα για να μαγειρέψουν. Παρόλα αυτά δεν το έβαλαν κάτω. Το πρωί δουλειά και το βράδυ οι δουλειές του σπιτιού.
Η κα Σοφία δεν ήξερε τη γλώσσα. Θυμάμαι, μας λέει και βάζει τα γέλια, είχα πάει στην λαϊκή να ψωνίσω. Καθώς περνούσα και έδειχνα στον κάθε έμπορο τι ήθελα, ένας από αυτούς κατάλαβε ότι δεν ήξερα την γλώσσα, με λυπήθηκε και γέμισε μια τσάντα με κουνουπίδια προσπαθώντας να μου εξηγήσει ότι μου τη χάριζε. Μ’ έπιασε πανικός. Δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε. Φοβήθηκα ότι ήθελε να μου τη δώσει και μετά να φωνάξει την αστυνομία και να πει ότι του την έκλεψα. Έβαλα τα κλάματα και έφυγα. Δεν την πήρα.
Άλλη μια φορά ήθελα να πάω να αγοράσω κλωστή για να ράψω. Δεν ήξερα όμως πως λεγόταν στα ελληνικά. Μπήκα στο μαγαζί και αφού έριξα μια ματιά και δεν την είδα, πλησίασα την πωλήτρια, της έδειξα την μπλούζα μου και της έκανα την κίνηση που κάνουμε όταν ράβουμε. Η κοπέλα μου χαμογέλασε και μου έδωσε την κλωστή που έψαχνα.
Ο καιρός πέρασε, και ο γιος τους γράφτηκε σε ελληνικό σχολείο. Κάθε βράδυ καθόταν ο κος Κώστας και μάθαινε ελληνικά με τον γιο του. Τι μάθατε σήμερα; Πως το γράψατε; Όταν ο μικρός πήγαινε για ύπνο καθόντουσαν και διάβαζαν και κείνοι με τη σειρά τους. Και έτσι έμαθαν οικογενειακώς να γράφουν, να διαβάζουν και να συνεννοούνται.
Ο γιος της κας Σοφίας τελείωσε φέτος το σχολείο και σκέφτεται να γίνει ηλεκτρολόγος. Του αρέσει πολύ. Αν τον ρωτήσεις από πού είναι θα σου πει από την Ελλάδα. Την Αλβανία δεν την αγάπησε ποτέ. Δεν ξέρει την γλώσσα, αρνήθηκε από μικρός να την μάθει.
Στην Αλβανία δεν πάνε συχνά. Έφτιαξαν όμως ένα σπιτάκι εκεί, 60 τμ για να μένουν όταν πηγαίνουν. Όμως δεν σκέφτονται να γυρίσουν. Έμαθαν τους Έλληνες, τους αγάπησαν. Είναι στην Ελλάδα 15 χρόνια και πλέον έχουν αυτήν για πατρίδα. Δουλεύουν, αγόρασαν αυτοκίνητο και πρόσφατα μετακόμισαν σε μεγαλύτερο σπίτι με περισσότερες ανέσεις.
Αλήθεια πόσοι από αυτούς είναι ευχαριστημένοι με την επιλογή της μετανάστευσης και από τον τρόπο ζωής τους και πόσοι από αυτούς είναι καθημερινά θύματα εκμετάλλευσης και ρατσισμού;
Τις απαντήσεις τις αφήνω σε σας…
Ήταν μεσημέρι, είχαμε μόλις σχολάσει και είχαμε πάει σε συγγενικό μας σπίτι για φαγητό. Εκεί βρισκόταν και η κα Σοφία, που έχει αναλάβει την καθαριότητα του σπιτιού εδώ και 14 χρόνια, πάντα ευγενική και χαμογελαστή, και με ένα καλό λόγο να σε υποδεχτεί. Κάθισε και εκείνη στο τραπέζι μαζί μας και η συζήτηση μας οδήγησε στην αφήγηση της δικής της ιστορίας.
Η κα Σοφία γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα χωριό της Αλβανίας με πολλές στερήσεις. Θυμάται ακόμα τα κουπόνια που τους έδινε το κράτος προκειμένου να προμηθευτούν τα 2 κιλά κρέας και το 1 λίτρο ελαιόλαδο που αναλογούσε στην 7μελή οικογένεια τους για ένα ολόκληρο μήνα. Μπορούσαν όμως να αγοράσουν όσο ψωμί θέλανε. Έτσι το μεσημεριανό τους συμπεριλάμβανε μία πολύ μικρή ποσότητα φαγητού και πάρα πολύ ψωμί, ενώ το βραδινό τους μόνο ψωμί με ελάχιστο ελαιόλαδο και από πάνω αλάτι. Τρώγαμε πολύ ψωμί! Κάθε μέρα αγοράζαμε 4 κιλά ψωμί για να χορτάσουμε…
Τα χρόνια πέρασαν και η κα Σοφία παντρεύτηκε τον κο Κώστα. Οι καιροί ήταν δύσκολοι στην Αλβανία και έτσι αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα. Ήταν Οκτώβριος του 92 όταν έφυγε πρώτος ο κος Κώστας με κάτι φίλους του για μια καλύτερη ζωή! Περπατούσαν 10 μέρες… Έφτασαν στην Καρδίτσα και μετά από λίγο καιρό ήρθαν στο Ηράκλειο. Δεν είχαν γνωστούς, δεν ήξεραν την γλώσσα, δεν είχαν πού να μείνουν. Τις πρώτες μέρες έμεναν σε οικοδομές. Το κρύο όμως ήταν τσουχτερό και έτσι αρρώστησαν όλοι τους. Τότε ο κος Κώστας πήγε σε ένα φαρμακείο και με τα ελάχιστα ελληνικά που είχε μάθει στο μεσοδιάστημα, ζήτησε φάρμακα για ‘κείνον και τους συμπατριώτες του. Για καλή τους τύχη, ο φαρμακοποιός ήταν οικονομικός μετανάστης της Γερμανίας και έτσι τους έδωσε δωρεάν τα φάρμακα, τους βοήθησε να βρουν σπίτι σε μια φτωχογειτονιά του Ηρακλείου και το πρώτο καιρό τους μαγείρευε η γυναίκα του, η κα Μαρία. Έτσι ο κος Νίκος και η κα Μαρία τους βοήθησαν να ορθοποδήσουν σε μια εποχή που υπήρχαν ελάχιστοι μετανάστες από την Αλβανία στο Ηράκλειο.
Ο κος Κώστας άρχισε να δουλεύει σιγά σιγά στο μεροκάματο και έτσι τον Αύγουστο του 93 η κα Σοφία με τον 6χρονο γιο της ήρθε στην Ελλάδα…
Ήταν δύσκολα χρόνια τότε. Το σπίτι που έμεναν ήταν ένα πολύ παλιό ισόγειο που ήθελε κάθε χρόνο συντήρηση. Δεν είχε θέρμανση, ούτε και κουζίνα για να μαγειρέψουν. Παρόλα αυτά δεν το έβαλαν κάτω. Το πρωί δουλειά και το βράδυ οι δουλειές του σπιτιού.
Η κα Σοφία δεν ήξερε τη γλώσσα. Θυμάμαι, μας λέει και βάζει τα γέλια, είχα πάει στην λαϊκή να ψωνίσω. Καθώς περνούσα και έδειχνα στον κάθε έμπορο τι ήθελα, ένας από αυτούς κατάλαβε ότι δεν ήξερα την γλώσσα, με λυπήθηκε και γέμισε μια τσάντα με κουνουπίδια προσπαθώντας να μου εξηγήσει ότι μου τη χάριζε. Μ’ έπιασε πανικός. Δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε. Φοβήθηκα ότι ήθελε να μου τη δώσει και μετά να φωνάξει την αστυνομία και να πει ότι του την έκλεψα. Έβαλα τα κλάματα και έφυγα. Δεν την πήρα.
Άλλη μια φορά ήθελα να πάω να αγοράσω κλωστή για να ράψω. Δεν ήξερα όμως πως λεγόταν στα ελληνικά. Μπήκα στο μαγαζί και αφού έριξα μια ματιά και δεν την είδα, πλησίασα την πωλήτρια, της έδειξα την μπλούζα μου και της έκανα την κίνηση που κάνουμε όταν ράβουμε. Η κοπέλα μου χαμογέλασε και μου έδωσε την κλωστή που έψαχνα.
Ο καιρός πέρασε, και ο γιος τους γράφτηκε σε ελληνικό σχολείο. Κάθε βράδυ καθόταν ο κος Κώστας και μάθαινε ελληνικά με τον γιο του. Τι μάθατε σήμερα; Πως το γράψατε; Όταν ο μικρός πήγαινε για ύπνο καθόντουσαν και διάβαζαν και κείνοι με τη σειρά τους. Και έτσι έμαθαν οικογενειακώς να γράφουν, να διαβάζουν και να συνεννοούνται.
Ο γιος της κας Σοφίας τελείωσε φέτος το σχολείο και σκέφτεται να γίνει ηλεκτρολόγος. Του αρέσει πολύ. Αν τον ρωτήσεις από πού είναι θα σου πει από την Ελλάδα. Την Αλβανία δεν την αγάπησε ποτέ. Δεν ξέρει την γλώσσα, αρνήθηκε από μικρός να την μάθει.
Στην Αλβανία δεν πάνε συχνά. Έφτιαξαν όμως ένα σπιτάκι εκεί, 60 τμ για να μένουν όταν πηγαίνουν. Όμως δεν σκέφτονται να γυρίσουν. Έμαθαν τους Έλληνες, τους αγάπησαν. Είναι στην Ελλάδα 15 χρόνια και πλέον έχουν αυτήν για πατρίδα. Δουλεύουν, αγόρασαν αυτοκίνητο και πρόσφατα μετακόμισαν σε μεγαλύτερο σπίτι με περισσότερες ανέσεις.
No comments:
Post a Comment