Μια αγκαλιά

Πόσο δύσκολο είναι να αγκαλιάσεις κάποιον φίλο, κάποιον συγγενή ή έστω κάποιον γνωστό σου και να του πεις ότι όλα θα πάνε καλά;
Πόσο άραγε;

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ…

Η ιστορία της Σοφίας είναι μία από τις πολλές που κατά καιρούς έχουμε ακούσει. Στόχος της μεταφοράς της εδώ, δεν είναι τόσο η γνωστοποίηση της, όσο η ευαισθητοποίηση μας σε τέτοιου είδους θέματα. Η κα Σοφία και η οικογένεια της ζουν ευτυχισμένοι σήμερα στην Ελλάδα σε αντίθεση με χιλιάδες άλλους μετανάστες.
Αλήθεια πόσοι από αυτούς είναι ευχαριστημένοι με την επιλογή της μετανάστευσης και από τον τρόπο ζωής τους και πόσοι από αυτούς είναι καθημερινά θύματα εκμετάλλευσης και ρατσισμού;
Τις απαντήσεις τις αφήνω σε σας…
Ήταν μεσημέρι, είχαμε μόλις σχολάσει και είχαμε πάει σε συγγενικό μας σπίτι για φαγητό. Εκεί βρισκόταν και η κα Σοφία, που έχει αναλάβει την καθαριότητα του σπιτιού εδώ και 14 χρόνια, πάντα ευγενική και χαμογελαστή, και με ένα καλό λόγο να σε υποδεχτεί. Κάθισε και εκείνη στο τραπέζι μαζί μας και η συζήτηση μας οδήγησε στην αφήγηση της δικής της ιστορίας.
Η κα Σοφία γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα χωριό της Αλβανίας με πολλές στερήσεις. Θυμάται ακόμα τα κουπόνια που τους έδινε το κράτος προκειμένου να προμηθευτούν τα 2 κιλά κρέας και το 1 λίτρο ελαιόλαδο που αναλογούσε στην 7μελή οικογένεια τους για ένα ολόκληρο μήνα. Μπορούσαν όμως να αγοράσουν όσο ψωμί θέλανε. Έτσι το μεσημεριανό τους συμπεριλάμβανε μία πολύ μικρή ποσότητα φαγητού και πάρα πολύ ψωμί, ενώ το βραδινό τους μόνο ψωμί με ελάχιστο ελαιόλαδο και από πάνω αλάτι. Τρώγαμε πολύ ψωμί! Κάθε μέρα αγοράζαμε 4 κιλά ψωμί για να χορτάσουμε…
Τα χρόνια πέρασαν και η κα Σοφία παντρεύτηκε τον κο Κώστα. Οι καιροί ήταν δύσκολοι στην Αλβανία και έτσι αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα. Ήταν Οκτώβριος του 92 όταν έφυγε πρώτος ο κος Κώστας με κάτι φίλους του για μια καλύτερη ζωή! Περπατούσαν 10 μέρες… Έφτασαν στην Καρδίτσα και μετά από λίγο καιρό ήρθαν στο Ηράκλειο. Δεν είχαν γνωστούς, δεν ήξεραν την γλώσσα, δεν είχαν πού να μείνουν. Τις πρώτες μέρες έμεναν σε οικοδομές. Το κρύο όμως ήταν τσουχτερό και έτσι αρρώστησαν όλοι τους. Τότε ο κος Κώστας πήγε σε ένα φαρμακείο και με τα ελάχιστα ελληνικά που είχε μάθει στο μεσοδιάστημα, ζήτησε φάρμακα για ‘κείνον και τους συμπατριώτες του. Για καλή τους τύχη, ο φαρμακοποιός ήταν οικονομικός μετανάστης της Γερμανίας και έτσι τους έδωσε δωρεάν τα φάρμακα, τους βοήθησε να βρουν σπίτι σε μια φτωχογειτονιά του Ηρακλείου και το πρώτο καιρό τους μαγείρευε η γυναίκα του, η κα Μαρία. Έτσι ο κος Νίκος και η κα Μαρία τους βοήθησαν να ορθοποδήσουν σε μια εποχή που υπήρχαν ελάχιστοι μετανάστες από την Αλβανία στο Ηράκλειο.
Ο κος Κώστας άρχισε να δουλεύει σιγά σιγά στο μεροκάματο και έτσι τον Αύγουστο του 93 η κα Σοφία με τον 6χρονο γιο της ήρθε στην Ελλάδα…
Ήταν δύσκολα χρόνια τότε. Το σπίτι που έμεναν ήταν ένα πολύ παλιό ισόγειο που ήθελε κάθε χρόνο συντήρηση. Δεν είχε θέρμανση, ούτε και κουζίνα για να μαγειρέψουν. Παρόλα αυτά δεν το έβαλαν κάτω. Το πρωί δουλειά και το βράδυ οι δουλειές του σπιτιού.
Η κα Σοφία δεν ήξερε τη γλώσσα. Θυμάμαι, μας λέει και βάζει τα γέλια, είχα πάει στην λαϊκή να ψωνίσω. Καθώς περνούσα και έδειχνα στον κάθε έμπορο τι ήθελα, ένας από αυτούς κατάλαβε ότι δεν ήξερα την γλώσσα, με λυπήθηκε και γέμισε μια τσάντα με κουνουπίδια προσπαθώντας να μου εξηγήσει ότι μου τη χάριζε. Μ’ έπιασε πανικός. Δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε. Φοβήθηκα ότι ήθελε να μου τη δώσει και μετά να φωνάξει την αστυνομία και να πει ότι του την έκλεψα. Έβαλα τα κλάματα και έφυγα. Δεν την πήρα.
Άλλη μια φορά ήθελα να πάω να αγοράσω κλωστή για να ράψω. Δεν ήξερα όμως πως λεγόταν στα ελληνικά. Μπήκα στο μαγαζί και αφού έριξα μια ματιά και δεν την είδα, πλησίασα την πωλήτρια, της έδειξα την μπλούζα μου και της έκανα την κίνηση που κάνουμε όταν ράβουμε. Η κοπέλα μου χαμογέλασε και μου έδωσε την κλωστή που έψαχνα.
Ο καιρός πέρασε, και ο γιος τους γράφτηκε σε ελληνικό σχολείο. Κάθε βράδυ καθόταν ο κος Κώστας και μάθαινε ελληνικά με τον γιο του. Τι μάθατε σήμερα; Πως το γράψατε; Όταν ο μικρός πήγαινε για ύπνο καθόντουσαν και διάβαζαν και κείνοι με τη σειρά τους. Και έτσι έμαθαν οικογενειακώς να γράφουν, να διαβάζουν και να συνεννοούνται.
Ο γιος της κας Σοφίας τελείωσε φέτος το σχολείο και σκέφτεται να γίνει ηλεκτρολόγος. Του αρέσει πολύ. Αν τον ρωτήσεις από πού είναι θα σου πει από την Ελλάδα. Την Αλβανία δεν την αγάπησε ποτέ. Δεν ξέρει την γλώσσα, αρνήθηκε από μικρός να την μάθει.
Στην Αλβανία δεν πάνε συχνά. Έφτιαξαν όμως ένα σπιτάκι εκεί, 60 τμ για να μένουν όταν πηγαίνουν. Όμως δεν σκέφτονται να γυρίσουν. Έμαθαν τους Έλληνες, τους αγάπησαν. Είναι στην Ελλάδα 15 χρόνια και πλέον έχουν αυτήν για πατρίδα. Δουλεύουν, αγόρασαν αυτοκίνητο και πρόσφατα μετακόμισαν σε μεγαλύτερο σπίτι με περισσότερες ανέσεις.

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

*ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

*ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Μια φορά και έναν καιρό...

Ήταν ένα κοριτσάκι που μεγάλωνε σε μια κωμόπολη της Ελλαδίτσας μας. Είχε γονείς αρκετά ευκατάστατους και επιφανείς σε αυτήν την κωμόπολη και μία famiglia που ήταν πραγματικά δεμένη και αγαπημένη. Τα παιδικά της χρόνια πέρασαν ξέγνοιαστα, σε αντίθεση με τα εφηβικά της. Πέρασε αρκετές τρικυμίες και ίσως δύσκολα χρόνια για τα τότε δεδομένα μιας κλειστης κοινωνίας. Οι επαναστάσεις της στην εφηβεία κλόνισαν την σχέση της με τους γύρω της και για αρκετό καιρό ήταν το "μάυρο πρόβατο" και η ελαφρόμυαλη της famigliaς. Ευτυχώς για τους υπόλοιπους, το κοριτσάκι μεγάλωσε (δεν είχε και άλλη επιλογή), απέτυχε να περάσει αρχιτεκτονική στην Ελλαδίτσα μας και αποφασίζει να σπουδάσει στην Ιταλία. Φεύγει λοιπόν για σπουδές στην Ρώμη και έπειτα από τέσσερα χρόνια αποφασίζει να τα παρατήσει και να γυρίσει στην μικρή μας Ελλαδίτσα! Οι τρικυμίες ξανάρθαν (δεν είναι και εύκολο πράγμα για τον γονιό μετά από τέσσερα χρόνια να του λες τα παρατάω και ξεκινάω από την αρχή!!) αλλά ευτυχώς αυτές οι τρικυμίες πέρασαν. Το κοριτσάκι ξεκίνησε μαθήματα πληροφορικής και πριν καλά-καλά τελειώσει, την προσλάβανε... Έτσι περάσανε άλλα έξι χρόνια στα οποία αρραβωνιάστηκε τον έρωτα της ζωής της και τώρα ετοιμάζεται να παντρευτεί, πέρασε στο ΕΑΠ και τώρα είναι φοιτήτρια πληροφορικής, αγόρασε σπίτι και ετοιμάζεται να αλλάξει ρότα επαγγελματικά με δυο καλούς της φίλους!!
Εκει λοιπόν που ζει ήρεμα στον μικρόκοσμό της, μαθαίνει για την Αμαλία! Έχουν την ίδια ηλικία, μα οι ζωές τους είναι τελείως διαφορετικές. Η Αμαλία είναι ένα κορίτσι που έχει καρκίνο και ταλαιπωρείται από τα 8 της χρόνια, στερήθηκε μια φυσιολογική ζωή, έχει όμως απίστευτες αντοχές και αστείρευτη θέληση για ζωή.

Ένα κορίτσι που επηρέασε τη ζωούλα του κοριτσιού μας, ίσως και να την κλόνισε... δεν ξέρω. Σίγουρα όμως την έβαλε σε σκέψεις και μερικές από αυτές σας παραθετω...
Όλοι μας θα συνεχίσουμε να ζούμε!! Μήπως όμως θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την ποιότητα της ζωής μας και τις απαιτήσεις μας από αυτήν?? Μήπως θα πρέπει που και που να βγαίνουμε από το καβούκι μας και να κοιτάμε λίγο τον ουρανό?
Αμαλία σε ευχαριστώ....