Μια φορά και έναν καιρό...

Ήταν ένα κοριτσάκι που μεγάλωνε σε μια κωμόπολη της Ελλαδίτσας μας. Είχε γονείς αρκετά ευκατάστατους και επιφανείς σε αυτήν την κωμόπολη και μία famiglia που ήταν πραγματικά δεμένη και αγαπημένη. Τα παιδικά της χρόνια πέρασαν ξέγνοιαστα, σε αντίθεση με τα εφηβικά της. Πέρασε αρκετές τρικυμίες και ίσως δύσκολα χρόνια για τα τότε δεδομένα μιας κλειστης κοινωνίας. Οι επαναστάσεις της στην εφηβεία κλόνισαν την σχέση της με τους γύρω της και για αρκετό καιρό ήταν το "μάυρο πρόβατο" και η ελαφρόμυαλη της famigliaς. Ευτυχώς για τους υπόλοιπους, το κοριτσάκι μεγάλωσε (δεν είχε και άλλη επιλογή), απέτυχε να περάσει αρχιτεκτονική στην Ελλαδίτσα μας και αποφασίζει να σπουδάσει στην Ιταλία. Φεύγει λοιπόν για σπουδές στην Ρώμη και έπειτα από τέσσερα χρόνια αποφασίζει να τα παρατήσει και να γυρίσει στην μικρή μας Ελλαδίτσα! Οι τρικυμίες ξανάρθαν (δεν είναι και εύκολο πράγμα για τον γονιό μετά από τέσσερα χρόνια να του λες τα παρατάω και ξεκινάω από την αρχή!!) αλλά ευτυχώς αυτές οι τρικυμίες πέρασαν. Το κοριτσάκι ξεκίνησε μαθήματα πληροφορικής και πριν καλά-καλά τελειώσει, την προσλάβανε... Έτσι περάσανε άλλα έξι χρόνια στα οποία αρραβωνιάστηκε τον έρωτα της ζωής της και τώρα ετοιμάζεται να παντρευτεί, πέρασε στο ΕΑΠ και τώρα είναι φοιτήτρια πληροφορικής, αγόρασε σπίτι και ετοιμάζεται να αλλάξει ρότα επαγγελματικά με δυο καλούς της φίλους!!
Εκει λοιπόν που ζει ήρεμα στον μικρόκοσμό της, μαθαίνει για την Αμαλία! Έχουν την ίδια ηλικία, μα οι ζωές τους είναι τελείως διαφορετικές. Η Αμαλία είναι ένα κορίτσι που έχει καρκίνο και ταλαιπωρείται από τα 8 της χρόνια, στερήθηκε μια φυσιολογική ζωή, έχει όμως απίστευτες αντοχές και αστείρευτη θέληση για ζωή.

Ένα κορίτσι που επηρέασε τη ζωούλα του κοριτσιού μας, ίσως και να την κλόνισε... δεν ξέρω. Σίγουρα όμως την έβαλε σε σκέψεις και μερικές από αυτές σας παραθετω...
Όλοι μας θα συνεχίσουμε να ζούμε!! Μήπως όμως θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την ποιότητα της ζωής μας και τις απαιτήσεις μας από αυτήν?? Μήπως θα πρέπει που και που να βγαίνουμε από το καβούκι μας και να κοιτάμε λίγο τον ουρανό?
Αμαλία σε ευχαριστώ....